Titel
Django Nyca Tsjono

Tsjono

* 11-11-2006
+ 20-05-2011

Op 11 november 2006 is het zover. Samen met 2 broers en 1 zus wordt hij geboren: Ajanga Tsjono Yumoja. De weken daarna gaan we geregeld op bezoek en op 31 december gaat Tsjono mee terug naar Gouda. Kort daarna zijn we met hem op puppy cursus gegaan bij de hondenschool. Na die cursus volgen er nog vele. Met veel plezier hebben we samen behendigheid gedaan. Alles wel op z'n Saarloos'. Als ie zin heeft, dan gaat hij als een speer, maar soms, of beter, vaak is het een kwestie van “Goh nu ik hierboven sta, blijf ik nog even van het uitzicht genieten!” Ook treibball gaat hem goed af, zij het ook weer op zijn eigen tempo. Soms heeft ie geen zin, maar als hij wel gaat, dan gaat hij als de beste. Als enige van de hele groep, gaat hij altijd recht op z'n doel af met die grote ballen, daar waar de baas staat. Thuis is Tsjono de clown en de gangmaker. Hij weet keer op keer onze andere hond Nyca te motiveren en samen maken ze veel plezier. Geregeld komt de wolf in hem los: als de brandweer uitrukt, zet hij z'n vuvuzela aan!

Het is eind december 2010 als het noodlot toeslaat. Tsjono laat af een toe een hele lichte tic met zijn kop zien. Als dat na een aantal dagen niet weg gaat, toch maar naar de dierenarts. Die ziet wat wij ook zien en stuurt ons door naar de neuroloog. Van begin af aan, waarschuwt de dierenarts al dat we er rekening mee moeten houden dat het wel eens iets kan zijn waar geen pilletjes voor bestaan.

De neuroloog denkt in eerste instantie aan een hersentumor, dus wij naar Utrecht voor een MRI scan. Als die niets, maar dan ook helemaal niets oplevert, begint de zoektocht. Ondertussen wordt de tic steeds erger. Na verloop van tijd krijgt Tsjono moeite met het coördineren van zijn voorpoten en kort daarna zien we de tic ook terug in zijn rechter voorpoot. Onderzoek na onderzoek komen we steeds meer te weten over hoe kerngezond Tsjono eigenlijk is, maar toch is daar die almaar erger wordende tic. Als de neuroloog een cisternal tap wil doen, moet Tsjono even onder narcose. Tot zijn grote verbazing blijft de tic gewoon doorgaan, terwijl Tsjono onder zeil is. Daarmee is eigenlijk ook meteen zijn vermoeden dat het om een rare vorm van epilepsie zou gaan ontkracht. Immers als een hond in een epilepsie aanval blijft hangen, wordt hij vaak onder narcose gebracht om hem er uit te halen. De neuroloog kan geen enkele aanwijzing voor wat voor ziekte of afwijking vinden en besluit wereldwijd hulp in te roepen. In eerste instantie komt hier geen antwoord op, maar na nog een paar gerichte vragen, komen er toch een paar voorzichtige diagnoses: klinische myokymia. Navraag bij een humane neuroloog lijdt tot dezelfde diagnose. De neuroloog gaat als laatste een stukje omgekeerde bewijsvoering doen. Als je aanneemt dat Tsjono myokymia heeft, dan is dat aan te tonen door de zenuw-pulsen te meten. Inderdaad zien wij dat er precies op de tic-momenten een felle stroomstoot wordt afgevuurd. Omdat klinische myokymia een zeer zeldzame ziekte is, waarvan geen effectieve behandeling bekend is, zakt de moed ons in de schoenen. Een zoektocht op internet levert op dat de ziekte onderzocht is in België bij een 40-tal Jack Russells, waarvan er 2 jaar later nog maar 3 in leven zijn. Kortom, diagnose gesteld, prognose zeer slecht.

Myokymia als term kent bijna niemand, maar toch heeft iedereen er wel eens last van gehad. De meest bekende vorm is het trillende ooglid. Er zijn ook mensen die lijden aan de klinische vorm. Net als Tsjono hebben die mensen dus 24 uur per dag ergens een trillende spier.

De tic wordt nog steeds erger, we zien het ook bij zijn achterpoten. We proberen nog een aantal medicijnen en gaan in overleg met de neuroloog ook acupunctuur proberen. Het wordt 16 mei 2011. Tsjono is erg onrustig en lijft maar rondlopen. Hij hijgt als een karrenpaard. We proberen hem te kalmeren, maar het wil niet lukken. We nemen zijn temperatuur op: 40 graden! Wij als de sodemieter naar de dierenarts. Daar aangekomen is zijn temperatuur verder opgelopen naar 42 graden. Tsjono begint nu weg te zakken. De da neemt direct actie om zijn temperatuur te laten dalen. Na een zenuwslopend half uur, komt Tsjono weer bij. De temperatuur zakt weer naar normaal. Nog erg slap, maar verder ok, nemen we hem mee naar huis. De dagen daarna ging het redelijk goed met Tsjono, maar het viel ons op dat hij op de verjaardag van onze jongste dochter zich erg veel terug trok uit de drukte van de visite. Dat was niks voor Tsjono. En natuurlijk was daar nog steeds die vervelende tic. Maar de volgende dag leefde hij toch weer op. Hij was vrolijk en leek er weer zin in te hebben. Vanwege het mooie weer besloten we te gaan wandelen naar zijn favoriete speelplek. Daar heeft hij voor zover mogelijk lekker zijn ding gedaan. De terugweg gaat moeizaam. Met steeds kortere stukjes lopen tussen het uitrusten, komen we uiteindelijk thuis. Daar gaat het net als maandag helemaal mis. Weer is hij erg onrustig en blijft maar hijgen. Zijn temperatuur loopt weer op tot 40 graden. Die ochtend hadden we het er over gehad wat we zouden doen als hij nog een keer zo'n aanval kreeg, niet wetende dat dat al zo dichtbij was. We hebben onze eigen dierenarts gebeld en ondanks dat hij geen dienst had, konden we toch bij hem terecht. Die avond slaapt Tsjono in en krijgt hij eindelijk rust. In een kort gesprek met de dierenarts bevestigd deze dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Dat maakt het natuurlijk niet makkelijker maar steunt ons wel in de gedachte dat we in zijn te korte leven juist gehandeld hebben.

Het ga je goed daarboven, jongen. We denken nog dagelijks aan je en zullen je nooit vergeten.

©2012, Iluu Webdesign